【マ京】+DIRENGREY THAILAND FANCLUB+

 [DK]-I Love U So Much

-ภาค 1- โดย.. Makyo

(ฟิคนี้เขียนขึ้นโดยอ้างอิงจากเรื่องจริง แต่สถานที่และเหตุการณ์บางอย่างล้วนถูกแต่งขึน

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

 

ตอนที่-1-

 “เฮ้ย คาโอรุ ไหนนักร้องวะ” ไดพูดขึ้น“ใจเย็นดิวะ มันอยู่ในห้องน้ำเดี๋ยวก็ออกมาเอง มึงจะใจร้อนไปทำไมวะ” คาโอรุขมวดคิ้ว
“ก็มันอยากเหงไวๆนี่หว่า” ไดพยายามชะเง้อหน้ามองไปยังทางที่ทอดไปยังห้องน้ำและแล้ว
“นั่นป่าววะ คาโอรุ” ไดตื่นเต้นกับเงาตะคุ่มๆที่เดินมา
“เออ นั่นแหละ อ้าวแมร่งมาพร้อมกันเลยหรอวะ” คาโอรุมองเคียวที่เดินมาพร้อมชินยะ
“เฮ้ย นักร้องของวงเป็นผู้หญิงหรอวะ แล้วสาวน้อยอีกคนนั่น...” ไดโวยวาย
“นั่นมือกลอง” คาโอรุตอบเสียงเรียบเฉย
“แมร่งเอ๊ย เป็นสาวน้อยที่น่ารักทั้งคู่เลย” ไดยิ้มกว้าง ทันใดนั้นสายตาคู่กลมโตสีน้ำตาลเข้มใสแป๋วก็ปรี่ลง
“ใครเป็นผู้หญิงวะ สาด แมร่งหาเรื่องรึไงวะ”เคียวพูดขึ้นอย่างหัวเสียที่ถูกมองเป็นผู้หญิงแถมยังชมว่าน่ารักซะอีก
“.......” ไดเงียบแล้วมองไปที่เคียวตัวน้อยหัวทองอร่ามหน้าใสกิ๊งที่ตรงเข้ามาประชิดตัวหาเรื่อง
“อะ นี่นายเป็นผู้ชายหรอกหรอฮะ” ไดยิ้มแหย๋
“ก็เออนะดิ หรืออยากพิสูจน์ เด๋วจัดให้” เคียวเอามือจับไปที่กระดุมกางเกงพร้อมใบหน้ากวนประสาท“แล้วนั่นล่ะ” ไดมองไปที่ชินยะ
“ผู้ชาย” เคียวตอบ
“โอ้ว ม่ายยยยยยยยย” ไดลงไปนอนกองกับพื้น หัวใจของเค้าได้แหลกสลายไปซะแล้ว“ไอ้บ๊องนี่เป็นบ้าอะไร” เคียวนั่งลงมองไดที่ลงไปนอนดิ้นที่พื้น
“เป็นใบ้รึวะ ไม่เห็งแมร่งจะพูดอะไรมั่ง” คาโอรุเดินตรงหาชินยะหนุ่มน้อยผมบ๊อบน่ารักที่ยืนเงียบอยู่นาน ชินยะส่ายหน้า“แนะนำตัวสักนิดสิ” คาโอรุพูดต่อ
“จะถามชื่อคนอื่นบอกชื่อตัวเองมาก่อนสิครับ ไร้มารยาท” ชินยะพูดขึ้น เส้นเลือกที่หน้าคาโอรุปรากฎขึ้นทันที“โอเคๆ นิคุระ คาโอรุ มือกีต้าร์”
“เทราชิ ชินยะ ครับ”“.........” เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้งระหว่างชินยะกับคาโอรุ อีกด้านไดที่นอนดิ้นอยู่ที่พื้นเงยหน้าขึ้นมองเคียวที่นั่งมองตัวเองอยู่ตรงหัว ดวงตากลมโตนั่นมันช่างทำให้ไดปวดใจนัก ไหนจะแก้มยุ้ยขาวๆ ปากอวบอิ่มสีชมพู ผมบ๊อบสีทองและร่างกายที่เล็กน่าถะนุถนอม
“ทำไมแกกับเจ้าหมอนั่น(ชินยะ)ต้องเกิดเป็นผู้ชายด้วยวะ” ไดลุกขึ้นนั่งจ้องหน้าเคียวด้วยความเสียดาย
“แล้วไง” เคียวทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“ผู้ชายอะไรวะ แมร่งโครตน่ารักเลย” ไดกระโจนเข้ากอดเคียว จนเคียวลงไปนอนกองกับพื้น“เฮ้ยๆ ปล่อยกูนะเว้ยไอ้หมีแดงยักษ์ กูไม่ชอบผู้ชาย” เคียวพยายามผลักตัวไดที่ใหญ่กว่ามากออกอย่างทุลักทุเล“ทำห่าอะไรกันวะ กูขอเตือนนี่คือกฎเหล็กของวง” คาโอรุพูดขึ้น ทุกคนหยุดฟังราวกับเป็นคำสั่งจากท่านหัวหน้า“ห้ามมีความรักในวง” คาโอรุกวาดตาที่เย็นยะเยือกไปที่ 3 หน่อ ที่อยู่ตรงหน้า“มึงไม่ใช่หัวหน้ามีสิทธิ์อออกคำสั่งด้วยหรอวะ” ไดพูดขึ้นสะกิดต่อมน้ำตาในตัวคาโอรุ  คาโอรุเดินปรี่เข้าหาไดที่รีบถอยกรู คาโอรุเดินไปจ้องหน้าไดอย่างจะกินเลือดกินเนื้อก่อนเดินจากไป
“ฮูว นึกว่าจะโดนซะแล้ว” ไดถอนหายใจเฮือกใหญ่“ไม่พ้นหรอกไอ้หมีแดง” เคียวกระชากคอเสื้อไดให้โน้มตัวลง
“โอ๊ย” ไดยกมือขึ้นปิดหน้า หลังจากโดนท่าแง๊ว(ท่าแมวข่วนระดับ1) ของเคียวไป
“จำไว้กูเป็นผู้ชาย แล้วก็แมนด้วย” เคียวเดินจากไปพร้อมชินยะ“แมนตรงไหน ไม่น่ารักเหมือนหน้าเลยสิวะ” ไดทำหน้าแหย๋อีกมุมหนึ่งอันมืดมิด เกือบเสียงสะอึกสะอื้นอันน่ากลัวของแยงกี้แพะภูเขาขึ้น
“ใช่สิ เค้าไม่ใช่หัวหน้าวงนี่  แต่สักวันมันต้องเป็นของข้า เพราะข้าเกิดมาเพื่อสิ่งนี้”

 

 

ตอนที่ 2 ทอจจี้มาแล้ว

“คาโอรุแน่ใจนะว่ามาถูก เดินจนขาลากแล้วเนี่ย” ไดโอดครวญ
“หุบปาก แล้วตามมา”คาโอรุเดินดุ่มๆไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ
“โอย มินะซัง รอด้วยกูด้วย”เคียวโวยวาย
“เสียงโครตน่ารัก แต่คำแทนตัวนี่สะเทือนอารมณ์จริงๆ” ไดส่ายหัว
“ช้าจริง มานี่เลย” ไดเดินไปคว้ามือน้อยของเคียวที่จูงมือชินยะมา
“นี่มันอะไรกัน” ไดหน้าแดงระเรื่อเมื่อสัมผัสโดนผิวกายเนียนนุ่มของเคียว
“เดินมาตามเร็วๆเลย” ไดรีบสะบัดมืออกจากเคียว แล้ววิ่งไปเดินข้างๆคาโอรุที่ใช้สายตาสอดส่ายไปตามชื่อร้านต่างๆ
“อ่ะ เจอแล้ว” คาโอรุเสียงดัง
“ไหนๆ ในที่สุดก็ได้เจอมือเบสคนใหม่ซะที” ไดตื่นเต้น“ทาโกะยากิลดเหลือกล่องละ 100 เยน มือเบสคนใหม่ของวงอยู่ที่นี่หรอ” เคียวอ่านป้ายหน้าร้าน
“นี่มันร้านขายขนมนี่หว่า มั่วแระคาโอรุ” ไดบ่น
“มึงว่าไงนะ ไอ้มิเอะ มึงกล้าว่าหัวหน้าวงหรอวะฮะ” คาโอรุยื่นหน้าเข้าหาเรื่องได“กองทัพมันต้องเดินด้วยท้อง เข้าใจ๊” คาโอรุยื่นคำขาด ไดได้แต่พยักหน้ารับทราบห้ามโต้เถียง
“ไม่เท่าไร ก็ใช้อำนาจเผด็จการซะแล้ว” เคียวพูดลอยๆ
“โป๊ก” คาโอรุโขกหัวเคียว“โอ๊ย อะไรวะ” เคียวลูบหน้าผากที่เจ็บแปลบๆแล้วหันไปฟ้องไดเมื่ออิ่มหนำกับทาโกะยากิสุดถูกคาโอรุก็พาลูกทีมตรงไปยังผับแห่งหนึ่ง“มึงเห็นคนที่เล่นเบสอยู่นั่นมั๊ย”คาโอรุพูดขึ้น
“อืมๆ” 3 หน่อพยักหน้าพร้อมกัน
“นั่นล่ะมือเบสใหม่ของเรา” คาโอรุยิ้ม
“เฮ้นายน่ะ” เคียวเดินไปเรียกหนุ่มหน้าสวยร่างโปร่งผมยาวที่ยืนคุยกับกลุ่มเพื่อนอยู่ หนุ่มน้อยหันมาตามเสียงเรียกใสที่ดังมาจากด้านหลัง“ออกจากวงห่วยๆของนายแล้วมาอยู่วงเจ๋งๆของพวกกูดีกว่า” เคียวพูด
“ป๊าด พูดอะไรวะ ไอ้เคียว เดี๋ยวได้มีเรื่อง” ไดโวยวาย
“ไม่เอาหรอกอยู่นี่ก็ดีแล้วนี่” หนุ่มน้อยร่างสูงโปร่งผมสีน้ำเงินยิ้มให้เคียวน้อย“แต่กูอยากได้นายมาร่วมวง” เคียวตื้อ“ไม่ได้หรอก”หนุ่มน้อยยังคงยืนยัน
“อย่างนั้นสินะ โอเคงั้น” เคียวหันไปทางด้านหลังพร้อมส่งสัญญาณว่าการเจรจาไม่เป็นผลเริ่มแผนการสำรองได้เลย คาโอรุวิ่งกระโจนออกมาจากมุมหนึ่งกระโดดถีบตัวขึ้นสูง แยงกี้ง้างหัวขึ้นแล้วโขกลงที่เหม่งของหนุ่มน้อยร่างสูงโปร่งอย่างแรง หนุ่มน้อยถึงกับเซ จังหวะนั้นไดรีบวิ่งออกมาคว้าตัวเหยื่อขึ้นแบกแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเคียว คาโอรุและชินยะที่วิ่งนำหน้าไปนานแล้ว สมาชิกวงของหนุ่มน้อยผมน้ำเงินรีบวิ่งตามออกมาแต่ก็หาไม่เจอ ไดวิ่งมาถึงรถตู้ที่จอดรอไว้ ไดไม่รีรอรีบโยนร่างของหนุ่มน้อยที่สลึมสลือเข้ารถทันทีแต่.....
“โครม” ร่างของหนุ่มน้อยกระแทกกับประตูรถอย่างจัง
“เฮ้ย คาโอรุ ทำไมไม่เปิดประตูวะ แมร่งตายป่ะเนี่ย” ไดรีบเข้าไปพยุงร่างหนุ่มน้อยผมน้ำเงินขึ้น เคียววิ่งไปเปิดประตู ไดรีบยัดร่างสูงโปร่งเข้าอย่างรีบร้อนอีกครั้ง
“โป๊ก”ศีรษะของหนุ่มน้อยฟาดกับขอบประตูรถอย่างแรง เคียวมองไดตาขีดเดียว ไดหัวเราะแห้งแล้ววิ่งไปประจำที่คนขับรถ เคียวจับตัวหนุ่มน้อยผมน้ำเงินให้อยู่ในท่านอนที่เบาะด้านหลัง ไดรีบสตาร์ทรถออก แผนการสำเร็จไปได้ด้วยดี  เคียวนั่งพินิจหนุ่มน้อยที่นอนหนุนตักตัวเองอยู่ เขาช่างงดงามยิ่งนัก ใบหน้าสวยรูปไข่ผมสีน้ำเงินผ่านไป 20 นาทีหนุ่มน้อยเริ่มรู้สึกตัว จมูกโด่งฟุดฟิดกับกลิ่นของเรือนผมที่มาต้อง
“หอมจัง” เสียงนุ่มหวานพูดขึ้น โทชิยะยื่นมือขึ้นสัมผัสเรือนผมสีทองที่ปรกหน้าของตัวเอง“เจ้าเหมียว”โทชิยะลุกขึ้นอุ้มเคียวที่ผล็อยหลับไปมากอดไว้พร้อมหอมไปหลายฟอด
“เอ้าตื่นแล้วหรอวะ” คาโอรุทักโทชิยะ
“คาโอรุ มือกีต้าร์และหัวหน้าวงลา เซดี้”
“โทชิยะ มือเบส วง....” โทชิยะเอียงหัวงงๆเค้าจำไม่ได้ว่าตัวเองมาจากวงอะไร
“วง.... ฉันมาจากวงอะไรหว่า” โทชิยะพึมพัม คาโอรุยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนเริ่มไถ
“มึงก้อมือเบสวงกูไง ประสาทหรอวะ แมร่งลืมกันได้”
“อ่าฮะ หรอไหงลืมได้เนี่ย” โทชิยะหัวเราะ
“แล้วที่นั่งอยู่หน้ามึงนั่นน่ะจำได้ป่าว” คาโอรุชี้ไปที่ชินยะที่นั่งส่องกระจกทาลิปติกอย่างไม่สนใจใครอยู่ด้านหน้า โทชิยะส่ายหน้า“เคยรู้จักกันรึไง” ชินยะเชิดใส่
“ชินยะมือกลองไง ที่นายชอบแกล้งอยู่บ่อยๆ”
“ส่วนที่ขับรถอยู่ข้างๆกูเนี่ยล่ะ” โทชิยะส่ายหน้า
“นี่ ไดสุเกะ หรือเรียกไดก็ได้ มือกีต้าร์แต่เก่งน้อยกว่ากู ฮ่า ฮ่า ฮ่า” คาโอรุหัวเราะลั่น
“หรอออออ” ไดลากเสียงยานคราง
“ขัดใจหัวหน้ามีตาย” คาโอรุหันไปขู่ได
“แล้วที่มึงกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่นั่นน่ะ ชื่อเคียว นักร้องนำ”
“ให้ตายสิ นี่เราลืมแมวน้อยน่ารักอย่างนี้ไปได้ยังไงน้า” โทชิยะทำหน้าสำนึกผิด
“ฮึ น่ารัก รอให้มันตื่นก่อนเหอะจะรู้ว่านรกมีจริง”  

 

 

 ตอนที่ 3 ความรู้สึกซ่อนเร้น

“ฮะ ฮะ ฮ้า”“อืม--------”
“ลา ลา ล้า ลา ลา”
“อืม---------”
“ลู เล ลี ดา ดา ดา อะ อะ อ่า”
“โอ๊ย โถ่เว้ย คนจะนอนมาร้องเพลงอะไรแถวนี้ฟะ” ไดลุกขึ้นนั่งบนโซฟา หน้าตาของหมีแดงบูดบึ้งหลังจากถูกปลุกจากนิทรา
“อะ ลู่ ลู ลู้” “ยัง ยังไม่เลิก” เส้นความอดทนของไดเริ่มจะถึงขีดจำกัด เคียวเขยิบเข้ามานั่งกระแซะแหย่ไดอย่างนึกสนุก
“จะเลิกไม่เลิก” ไดพูดขู่ผ่านไรฟัน
“ไม่เล่นด้วยก็ได้ เฮอะ ไปเล่นกับทอจจี้ดีกว่า” เคียวตัวน้อยทำปากบู้แล้วสะบัดก้นออกจากโซฟาวิ่งไปหาโทชิยะที่นั่งเล่นอยู่กับชินยะ
“เคียวซัง” หมวยอึ้งสต๊าฟเดรสเซอร์ตะโกนเรียกเคียวที่กำลังร่วมมือกับโทชิยะรุมแกล้งชินยะที่พยายามกลายร่างตัวเองให้กลายเป็นพรมเพื่อหนีจอมซนทั้งสอง
“อ๊ะ เสื้อตัดเสร็จแล้วหรอ เก่งมากหมวยอึ้ง” เคียวหยิบเสื้อเฟอร์สีขาวขึ้นลองอย่างตื่นเต้น โทชิยะที่กำลังปลุกปล้ำชินยะอยู่ถึงกับวางมือหันไปมองแมวน้อยเคียวที่กลายเป็นแมวหิมะขนพองสุดแสนน่ารักน่าฟัด เคียวเดินไปนั่งแต่งหน้าที่หน้ากระจกพร้อมเซทผมอย่างโปรเฟสนอล โดยไม่ทันสังเกตุเงาตะคุ่มด้านหลังที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ๆ
“เจ๋ง” เคียวลุกขึ้นส่องกระจก ซึ่งเป็นจังหวะพอเหมาะที่เงาตะคุ่มด้านหลังกระโจนเข้ากอด เคียวล้มลงไปนอนคว่ำกับพื้นโดยมีทอจจี้นอนทับอยู่ด้านบน
“ไอ้ทอจจี้ กูหนักนะโว้ย” เคียวโวยวาย
“เคียวแต่งชุดนี้แล้วทำให้นึกถึงแมวที่เลี้ยงไว้ที่บ้านเลยน้า ฮุ ฮุ” โทชิยะหัวเราะร่า
“ไอ้ทอจ ถ้าเสื้อไอ้เคียวมันขาด มึงตาย” คาโอรุที่เดินผ่านมาขู่
“ไม่ขาดหรอกน่า คาโอโอ้ ฉันออกจะถะนุถนอมแมวน้อยตัวนี้จะตาย”
“ท่านหัวหน้า ช่วยด้วย” เคียวร้องเรียกคาโฮรุที่เดินคาบบุหรี่ผ่านไป
“ฮุ ฮุ เท่านี้ก็ไม่มีใครมาขวางแล้ว เคียวซังเสร็จแน่ ฮุ ฮุ”
“ไอ้ชินยะ มึงคิดจะช่วยกูบ้างมั๊ยฮะ ไอ้เพื่อนบ้า”
“.........” ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก ชินยะรีบเดินหนีออกจากห้อง
“คิกๆๆๆ ไม่เอาแล้ว หยุดนะ ไอ้ทอจ  คิกๆๆๆ” เคียวพยายามเอาตัวหนีจากร่างโทชิยะที่นั่งทับอยู่“ไม่ไหวแล้วๆๆ ฮ่าๆๆๆ” เคียวหัวเราะจนน้ำตาเล็ด ทอจจี้เอาขนนกจั๊กจี้ตามตัวของเคียวอย่างสนุกสนาน“ดาย ช่วยด้วย ไอ้ทอจมันไม่ยอมเลิก ฮ่าๆๆ” เคียวตะโกนเรียกดายที่พยายามเอาหัวซุกลงใต้หมอนอยู่ตรงโซฟาใกล้ๆ ดายบิดตัวไปมาก่อนจะลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง
“ผลั๊กะ” ดายเอาเท้ายันตัวทอจจี้กระเด็นออกจากร่างน้อยๆของเคียว
“มันเจ็บนะ ไม่เห็นต้องรุนแรงกันเลย” โทชิยะเอามือลูบบั้นท้าย ดายอุ้มตัวเคียวที่นอนอยู่กับพื้นขึ้น“เฮ้ย แมร่งโครตเบาเลย” ดายโพล่งขึ้นอย่างประหลาดใจ“จริงหรอๆ ขออุ้มบ้างดิ” โทชิยะรีบวิ่งเข้าหา เคียวน้อยรีบเอามือโอบคอดายไว้แน่น“พอๆๆ มึงทำไอ้นี่ตื่นหมดแล้ว ดูเด๊ะแมร่งกอดกูแน่นเลย” ดายพูดห้าม โทชิยะเดินทำหน้าเซงออกจากห้องไป ดายค่อยๆวางเคียวลงบนโซฟาช้าๆ“แมนนักไม่ใช่หรอ แหกปากร้องอยู่ได้ รำคาญชิป” ดายบ่น“ใช่สิ ก็นายมันตัวใหญ่กว่าไอ้ทอจนี่”“งอนหรอวะ”“ใครงอน ผู้ชายแมนๆเค้าไม่งอนกันหรอกเฟ้ย ตอนนั้นกูไม่ได้ตั้งตัว เลยเสียหลักตะหาก”“อะหรอ” ดายยิ้ม“หันมานี่เด๊ะ” ดายเอามือจับหน้าเคียวให้หันมาที่ตัวเอง ผ้าเช๊ดหน้าสีขาวสะอาดซับลงไปที่คราบน้ำตาที่ยังเปราะเปื้อนอยู่รอบๆตากลมโตของเคียว“มึงใส่ชุดนี้แล้ว..... มิน่าไอ้ทอจมันถึง” ดายอมยิ้ม
“ใส่ชุดนี้แล้วมันยังไง” เคียวถามกลับ
“น่ารัก”
“ว่าไงนะ” เคียวพูดผ่านไรฟัน
“โอ๊ย อีกแล้วหรอวะ” ดายเอามือกุมหน้าที่ถูกเคียวใช้ท่าเงี๊ยวข่วนเข้าไปเต็มๆ
“ไม่น่ารักเลยสิให้ตาย” ดายเอาหมอนปาใส่หัวเคียว
“ก็เออน่ะดิ” เคียวเอาหน้าเข้ามาพูดใกล้ๆ ดายจ้องไปที่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่จ้องอยู่ใกล้ๆ หัวใจของชายหนุ่มเต้นตุบๆ ดายยกมือเนียนขาวขึ้นไปใกล้หน้าของเคียว ดายเอามือผลักหน้าผากเคียวเบาๆ เคียวมองตามดายที่รีบลุกหนีออกไปอย่างงงๆ
“เป็นอะไร” เคียวมองไปรอบๆห้อง ตอนนี้เหลือเขาคนดียวที่นั่งอยู่
“ได้เวลาแล้วสินะ  เย็นสบายดีจังเลยน้า” เคียวบิดขี้เกียจแล้วเอนตัวลงนอนบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์
“ให้ตายดิ แมร่งหายไปไหนกันหมด” ดายเดินหัวเสียกลับเข้ามาในห้อง
“ดื่มคนเดียวก็ได้วะ” ดายยกลังเบียร์ขึ้นวางไว้บนโต๊ะ หลังจากกระดกเบียร์ไปหลายกระป๋องดายก็ชำเลืองมาเห็นแมวน้อยขนปุยสีขาวที่นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟาตามลำพัง“แอร์เย็นอย่างนี้ นอนไม่ห่มผ้าเดี๋ยวได้เป็นหวัดหรอกไอ้บ้า” ดายหยิบเสื้อโอเวอร์โค๊ทของตัวเองคลุมให้เคียว เคียวขยับตัวลงซุกหาไออุ่นจากเสื้อ ดายยิ้มกว้าง ดายเอามือไปลูบแก้มยุ้ยๆของเคียวแล้วเย่อเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว
“แกมันโครตน่ารักเลยว่ะ” ดายขยับตัวมาเอนหลังพิงโซฟาที่เคียวนอนหลับอยู่ ชายหนุ่มหลับตาลงและผล็อยหลับไปครึ่งชั่วโมงต่อมา คาโอรุที่กลับมาจากข้างนอกเดินเข้ามาในห้องด้วยสภาพถุงช๊อปปิ้งเต็มมือทั้งสองข้าง
“ตุบ” ถุงชอปปิ้งในมือคาโอรุร่วงหล่นลงจากมือทันที ภาพที่หัวหน้าวงจอมเฮี้ยวได้เห็น ดายที่นอนอยู่ข้างโซฟาที่มีเคียวเอามือกอดหัวดายไว้แถมยังมีเสื้อโอเวอร์โค๊ทของดายที่ห่มให้เคียว เส้นความอดทนของคาโอรุปูดขึ้น
“พลั๊ก” คาโอรุวิ่งไปถีบดายกระเด็นไปฟาดกับผนังห้องอย่างแรง ดายร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด“กูบอกว่า ห้ามมีความรักในวง ไม่จำเลยรึไงฟะ” คาโอรุพูดอย่างหัวเสีย
“อะไรของมึงฟะ คาโอรุ เจ็บชิป คนกำลังนอนสบายๆ” ดายทำหน้ามุ่ย
“ฮ้าวววว อ้าวกลับกันมาแล้วหรอ” เคียวตื่นขึ้นทักคาโอรุกับดายที่ยืนเถียงกันอยู่ เคียวยกมือขึ้นขยี้ตาแล้วส่งยิ้มกว้างให้ทั้งสองคน แมวน้อยกำลังอารมณ์ดีที่ได้นอนเต็มอิ่ม คาโอรุจ้องไปที่หูของดายที่มีสีแดงระเรื่อเมื่อมองเคียว
“ห้ามมีความรักในวง!!!” คาโอรุโขกหัวดายไปอีกที ดายลงนอนกลิ้งกับพื้น
“มึงด้วย” คาโอรุชี้ไปที่เคียวที่นั่งทำหน้าเหลอหลา
“กูขอเตือนพวกมึง นี่คือคำขาดจากหัวหน้าวง” 

 

 

ตอนที่ 4 มันคืออะไร

“ดายยยย” เคียววิ่งโล่ร้องเรียกดายไปทั่วชั้นทำงาน
“เห็น ดายมั๊ยทอจ”
“ไม่รู้สิ” โทชิยะส่ายหน้า
“ดายยยย” เคียวตะโกนร้องเรียกดายไม่หยุด
“อะไรของมึงนักหนาวะไอ้เตี้ย ตะโกนแหกปากอยู่ได้” คาโอรุพูดขึ้น
“ผู้ชาย 170 มันก็เตี้ยเหมือนกันละวะ” เคียวกวนกลับ ทำเอาคาโอรุปรับตัวสู่โหมดมืดอันน่าสะพรึงกลัว
“ชินยะ เห็นดายมั๊ย” ชินยะยกมือชี้ขึ้นไปทางด้านบน เคียวรีบวิ่งไปหาดายที่ดาดฟ้าทันที

-ที่ดาดฟ้า-

“ดายยยย แมร่งอยู่นี่เอง หาแทบแย่” ดายหันมามองเคียวที่ยืนหอบอยู่ตรงปากประตู เคียวเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างแล้ววิ่งมานั่งข้างหน้าดาย ดายหยิบบุหรี่ในปากออกขยี้กับพื้น
“มีอะไร” ดายถามขึ้น
“ลา ลา ลา ล้า” เคียวฮัมเมโลดี้ออกมา
“ช่วยเล่นเป็นคอร์ดกีต้าร์ทีสิ” เคียวยิ้ม
“ห๊ะ”“นะนะ กูเชื่อว่านายทำได้” เคียวตื้อ
“อ่อๆๆ” ดายทนสายตาอ้อนวอนของเคียวไม่ไหว ชายหนุ่มหยิบกีต้าร์โปร่งที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมา“ฮัมอีกทีสิ” เคียวเริ่มฮัมเมโลดี้ ดายค่อยๆแกะโน๊ตทีละตัวจากเสียงของเคียวอย่างตั้งใจ
“มั๊ยล่ะ เห็นมั๊ยว่านายทำได้” เคียวยิ้มกว้าง
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ดายหัวเราะ นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องมานั่งแกะคอร์ดจากเสียงฮัมเพลงอย่างนี้“จากนี้ก็มาพยายามด้วยกันนะ” เคียวยิ้มแล้วยื่นมือไปให้ดาย
“ได้จ่ะ” ดายตอบเสียงหวานพร้อมยื่นมือไปจับมือเคียว ใบหน้าของดายเหย๋เกมีอะไรสักอย่างเปื้อนมือของเขามันนิ่มๆอุ่นๆเมื่อสัมผัสมือของเคียว
“เฮ้ย” ดายโวยวายเมื่อดึงมือออกจากมือเคียว หมากฝรั่งสีม่วงยืดติดมือดาย
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เคียวหัวเราะสะใจ
“ไอ้แสบเอ๊ย” ดายทำหน้าเซง
“นั่นน่ะ เพิ่งคายออกจากปากเลย เป็นหมากฝรั่งที่เพิ่งออกใหม่ด้วยนะ ฮ่า ฮ่า”
“อ่ะ” เคียวชะงักเมื่อดายเอามือที่เปื้อนหมากฝรั่งป้ายมาที่ผมของตัวเอง
“อ้าว โทษที นึกว่าผ้าเช็ดมือ” ดายยิ้มเจ้าเล่ห์
“ม่ายน้า” เคียวร้องโวยวายแล้ววิ่งลงจากดาดฟ้าไป
“ไอ้ซกม๊ก” ดายสะบัดมืออย่างขยะแขยงแล้วรีบคว้ากีต้าร์ลงไปจากดาดฟ้าที่ห้องน้ำ โทชิยะที่เพิ่งฟาดงวงฟาดงาเสร็จก็เดินเข้ามาหาดายที่ยืนล้างคราบหมากฝรั่งที่มืออยู่ตรงอ่างล้างหน้า“นายกับเคียวเนี่ยดูเหมือน...” โทชิยะพูดขึ้น
“เหมือนอะไร” ดายถามเสียงห้วน
“เหมือนอะไรน้า” โทชิยะขึ้นเสียงสูงอย่างน่าสงสัย
“.......”
“สักวันนายเสร็จเคียวแน่” โทชิยะเอามือจิ้มไปที่อกข้างซ้ายของดาย
“ไอ้เตี้ยนั่น่ะ หมัดเดียวก็อยู่แล้ว”
“ช่าย อย่างดายน่ะ ถ้าตั้งใจยิงหมัดเข้าเต็มๆ เคียวก็เคียวเฮ๊อะ ร้ายแค่ไหนก็เสร็จ” โทชิยะยิ้ม“.......”“รีบๆเข้าหน่อยล่ะ เพราะยังมีอีกคนที่อยากปล่อยหมัด” โทชิยะยิ้มมุมปาก
“ไอ้เคียวนี่มัน กวนเบื้องล่างหลายคนเลยหรอวะ มีแต่คนอยากต่อยมัน” ดายเลิกคิ้วแบบงงๆ
“อ้าว เคียวซัง กำลังพูดถึงอยู่เลย” โทชิยะทักเคียวที่เดินเข้ามาในห้องน้ำ
“ไม่น่าละ จามมาตลอดทาง” เคียวยกมือขึ้นเกาหัว
“รู้มั๊ยว่าเราคุยเรื่องอะไรกัน”
“กูไม่ใช่พระเจ้า จะไปรู้หรอวะ” เคียวตอบ
“คุยว่า อยากกินเคียวจังไง” โทชิยะเดินเข้ามากระซิบข้างๆหูเคียวแล้วจุ๊บไปที่แก้มเคียวทีหนึ่ง เคียวรีบเบี่ยงตัวแล้วเอามือตบไปที่แขนของโทชิยะที่หัวเราะร่าอย่างสนุกกับการได้หอมแก้มยุ้ยๆของเคียว โทชิยะรีบเดินออกจากห้องน้ำไปก่อนจะโดนกระทืบ
“ไอ้บ้า” เคียวยกมือเช็ดแก้มอย่างหัวเสีย
“เฮ้ย” เคียวถอยหลังมาสะดุดขาดายที่ยืนอยู่ด้านหลัง ดายรีบวิ่งเข้ามาป้องหัวเคียวที่กำลังจะกระแทกขอบอ่างล้างหน้า
“เกือบแล้วมั๊ยล่ะ ไอ้ซุ่มซ่าม ขืนหัวฟาดเข้ากับขอบอ่างจะเป็นยังไงฮะ” ดายประคองตัวเคียวที่เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดดายทั้งตัว
“นายก็อยากกินกูด้วยหรอวะ” เคียวหันไปถามดาย
“เชื่อไอ้ทอจมันด้วยเหร๊อะ” ดายรีบหิ้วเคียวขึ้นยืน
“ไอ้ทอจนะกูเชื่อแต่นายน่ะไม่” เคียวรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ
“แน่นอน เพราะกูไม่มีวันเบี่ยง แต่เจ็บว่ะ” ดายยกมือที่กันหัวเคียวขึ้นดู มีรอยช้ำ
“กลิ่นอะไร” ดายทำจมูกฟุดฟิดที่แขนของตัวเอง
“นี่มัน กลิ่นไอ้เคียวนี่ สงสัยเพิ่งไปอาบน้ำมา หอมจังเลยน้า” ดายยิ้ม
“ประสาท ยิ้มคนเดียว” ชินยะที่เดินผ่านมาแขวะดายที่ยืนยิ้มอยู่คนเดียวตรงทางเดินจะไปห้องซ้อม
“เฮ้ย ดายซ้อมกีต้าร์เว้ย” คาโอรุตะโกนเรียก
“โอ๊ส” ดายขานรับแล้วรีบวิ่งไป 
ช่วงค่ำทุกคนอยู่ในช่วงรีแลกซ์หลังจากเสร็จจากการเล่นไลฟ์ เคียวเดินกินไอติมที่สต๊าฟซื้อมาฝาก
“อ๊ะ ของเคียวน่ากินจัง” โทชิยะโพล่งขึ้น
“เหมือนกันน่ะแหละ”
“ขอชิมหน่อยนะ” โทชิยะจับมือเคียวข้างที่ถือไอติมขึ้นกินไอติมในมือเคียว
“เฮ้ย ใครอนุญาตวะ” เคียวรีบดึงออกมากิน
“ฮุ ฮุ จูบทางอ้อม” โทชิยะหัวเราะ
“เฮอะ ท่านี่เป็นจูบล่ะก็รสชาติมันห่วยแตกสิ้นดี” เคียวรีบยัดไอติมที่เหลือเข้าปาก
“นั่นสินะ มันแค่ทางอ้อม งั้นเอาตรงๆเลยแล้วกัน” โทชิยะคว้าตัวเคียวเข้ามากอดเตรียมจูบ เคียวรีบดิ้นหนีโทชิยะที่กำลังนึกสนุกอย่างเต็มที่
“ปล่อยกูนะ” เคียวขัดขืน โทชิยะจุ๊บไปที่ปากเคียวทีหนึ่ง เคียวเอามือตบหน้าโทชิยะไม่ยั้ง มันยิ่งเป็นการยุโทชิยะให้นึกสนุกเข้าไปอีก โทชิยะจุ๊บเคียวไม่หยุด
“เฮ้ย ทำไรวะไอ้ทอจ” ดายรีบเข้าไปดึงตัวเคียวออกมา
“กำลังปล่อยหมัดอยู่ ฮุ ฮุ” โทชิยะหัวเราะ
“ว่า เจ้าของมาแล้ว งั้นขอตัวก่อนนะ อิอิ” ดายมองสายตาเจ้าเลห์ของโทชิยะอย่างไม่เข้าใจ“ไอ้นี่ก็ปล่อยให้มันจูบอยู่นั่นแหล่ะ” ดายหันมาว่าเคียว
“เฮ้ย” ดายสะดุ้งเฮือกเมื่อมองไปที่หน้าเคียวที่เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า
“ไอ้บ้า” เคียวร้องไห้ ดายทำหน้าเหลอหลา ชายหนุ่มรีบอุ้มเคียวเข้าไปที่ห้องพัก ขืนมีใครมาเห็นเข้าเป็นเรื่องแน่
“โอ๋ๆ เงียบเตะๆ” ดายเอามือลูบหัวเคียว
“แค่นี้ร้องไห้ทำไมวะ ไอ้ทอจมันแค่ล้อเล่นน่า ไม่แมนเลยน้า”
“ก็ลองโดนดูมั่งดิ เจ็บใจชิป กูจะฆ่ามัน” เคียวเอามือปาดน้ำตา
“โอ๋ๆขวัญเอ๊ย ขวัญมา นี่กูเป็นพ่อมันรึไงฟะ” ดายโอบตัวเคียวเข้ามากอดเอาไว้ เคียวเอาหน้าซุกอกดายเอาไว้
“ขืนเอาเรื่องวันนี้ไปบอกใครล่ะก็” เคียวพึมพัมเบาๆ
“จ่ะๆดายคนนี้จะปิดปากเงียบเลยโอเค๊” ดายเอามือลูบหัวเคียวที่ยังซุกอกของตัวเองอยู่ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ดายรู้สึกว่าร่างน้อยๆที่เขาโอบกอดไว้นิ่งสนิท ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดออก ร่างของเคียวร่วงลงมาบนมือของดาย
“อ้าว หลับตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” ดายอุ้มเคียวไปวางบนโซฟา
“ดูสิร้องไห้ซะตาปูดเลย เจ็บใจที่สู้ไอ้ทอจไม่ได้ละสิ” ดายเอามือลูบปอยผมน้อยๆสีทองที่ปรกหน้าเคียวอย่างเอ็นดู ดายเลื่อนมือไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูของเคียว ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ จนริมฝีปากของตัวเองแทบจะประกบกับริมฝีปากของเคียว
“เฮ้ย อะไรวะ” ดายรีบผละตัวออก เขาเหมือนต้องมนต์
“มือนายบวม” เสียงพูดใสดังขึ้นทำให้ดายสะดุ้งโหยง เคียวดึงมือดายข้างที่รับตัวเองไว้เมื่อกลางวันขึ้นดู
“ในห้องน้ำตอนนั้นใช่มั๊ย” เคียวลุกขึ้นนั่ง
“อ๊ะ อืม ตื่นเมื่อไหร่วะ” ดายพึมพัมพร้อมพยักหน้า ดายมองตามเคียวที่ลุกออกไปแล้วกลับมาพร้อมกล่องพยาบาล
“เห็นอย่างนี้นะ กูเป็นทายาทหมอนะเว่ย” เคียวยิ้ม
“เชื่อดีมั๊ยเนี่ย” ดายมองเคียวที่ค่อยๆฉีดสเปรย์แก้อักเสบให้ดาย
“เรียบร้อย เดี๋ยวก็หาย” เคียวยิ้มแล้วลุกเอากล่องพยาบาลไปเก็บที่
“ขอบใจสำหรับวันนี้” เคียวพึมพัมแล้วเดินออกจากห้องไป ดายมองตามเคียวจนลับตา ชายหนุ่มยกมือที่พันผ้าขึ้นดู ทำไมเขาถึงรู้สึกมีความสุขอย่างนี้นะ
“รู้สึกดีสินะ” โทชิยะเดินออกมาจากมุมหนึ่งของห้อง
“อะไรของมึง” ดายรีบเฉไฉ
“ฮุ ฮุ รอยยิ้มเมื่อกี้ มันคืออะไรกัน อยากรู้ความหมายจังเลยน้า” 

 

ตอนที่ 5 มันคือความรักใช่มั๊ย

“หล่อ เนี๊ยบ ไฮโซ สาวตรึม อ่ะฮ่า นี่ล่ะ ดาย แห่งเดอ ออง เกรย์” ดายยืนชื่นชมความหล่อเหลาของตัวเองผ่านกระจกบานยาว วงลาเซดี้ได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น เดอ ออง เกรย์ หลังจากโทชิยะเข้ามาร่วมวง
“ประสาท” คาโอรุแขวะ
“เส้นผมดั่งใบมีดอย่างแกจะไปเข้าใจอะไร” ดายพูดทั้งๆที่ยังยิ้มอยู่
“กูน่ะ เงินคืองาน งานคือเงิน” คาโอรุพูดสโลแกนตัวเองอย่างภาคภูมิใจ
“ว่างเป็นช๊อปปิ้ง” ดายพูดเสริม
“เรื่องของกู ไอ้ซีด” คาโอรุถลึงตาขู่
“อย่างนี้เขาเรียกว่า พ่อปลาเนื้ออ่อน สาวๆชอบนักล่ะ ฮ่า ฮ่า”
“ปลาไหลใส่สะเก็ต จอมกะล่อนสิไม่ว่า” เคียวที่เพิ่งมาถึงพูดขึ้น
“อรุณสวัสดิ์ครับ เคียวซัง” โทชิยะกระซิบข้างหูเคียว เคียวรีบกระโดดหนีวิ่งมาหลบหลังดายที่ยืนแต่งหล่ออยู่
“ไง เบ่บี๋ หวัดดีตอนเช้า” ดายทักเคียว
“ใครเบบี้ เดี๋ยวฆ่าตายเลย” เคียวขู่
“สวัสดีครับ” ชินยะทักทุกคน
“ชินยะ การ์ตูนเรื่องนั้นน่ะนะ....” เคียววิ่งเข้าไปนั่งคุยกับชินยะ
“กึก โครม!!!” ดายรีบหันหน้าไปตามเสียง กีต้าร์แดงสุดที่รักได้ร่วงหล่นลงกระแทกพื้นอย่างแรงพร้อมรอยประทับเท้าแมวอย่างเด่นชัดที่ตัวกีต้าร์“ม่ายน้า” ดายรีบวิ่งเข้าไปประคองกีต้าร์สุดที่รัก
“เจ็บชิป ทีหลังวางกีต้าร์ให้มีนดีๆหน่อยเดะ” เคียวหันไปแว๊กใส่ดาย เคียวนั่งลงลูบหน้าแข้งตัวเอง“ไอ้เตี้ย วันนี้มึงกับกูต้องตายกันไปข้างหนึ่ง” ดายกระชากคอเสื้อเคียวขึ้น
“เฮ้ยๆ นี่เสื้อกูเพิ่งซื้อมาใหม่นะเว้ย ยับหมดแล้ว” เคียวปัดมือดาย
“มึงตายๆๆๆ” ดายยกตัวเคียวขึ้นจนขาลอยแล้วเขย่าตัวเคียวอย่างบ้าคลั่ง
“นี่คาโอะ เค้าว่ายิ่งทะเลาะยิ่งสนิทกันช่ายปะ”โทชิยะพูดขึ้น
“มั๊ง” คาโอรุตอบแบบขอไปที
“อย่างนี้ ดายกับเคียวก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น มากขึ้นนะสิ อิอิ ฟัดกันนัวเนียเชียว” โทชิยะยิ้มกรุ้มกริ่ม“โครม” ดายโยนร่างน้อยๆบอบบางของเคียวลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง
“มาเช็ดกีต้าร์ของกูเดี๋ยวนี้” ดายยกกีต้าร์แดงขึ้นด้านหน้าเคียวที่ทำหน้าบู้อย่างไม่สบอารมณ์
“เออๆ” เคียวเดินมาคว้ากีต้าร์แดงของดาย
“โอะๆ” เคียวเดินเซเล็กน้อย กีต้าร์ดายมันใหญ่เกินตัวของเขา ดายเดินตามมาคุมติดๆ“ไอ้แค่นี้ก็ต้องหาเรื่องกันด้วย” เคียวขัดกีต้าร์แดงของดายจนมันวับแวววาว
“พอใจยัง” เคียวยื่นกีต้าร์คืนให้ดาย ดายยกกีต้าร์ขึ้นสำรวจความเนี๊ยบ
“ดีมาก เบ่บี๋” ดายยิ้มกว้างผิดกับก่อนหน้านี้
“โอยยย” เคียวนั่งร้องครวญครางอยู่ข้างเวทีช่วงพักซ้อม ดายทำเขาปวดเมื่อยไปทั้งตัว ไหนจะรอยช้ำเป็นจ้ำๆตรงก้นที่กระแทกกับพื้น
“นั่งด้วยคนนะ” โทชิยะพูดขึ้น
“นายอีกแล้วหรอ”
“ดูท่าจะเจ็บน่าดูเลยน้า ทายาให้มะ”
“ไม่ต้องเลย”
“เอาน่าๆ ฉันนวดเป็นด้วยน้า” โทชิยะถอดเสื้อเคียวออกอย่างรวดเร็ว
“เจ็บนะ เบาๆหน่อยเด้” เคียวโวยวาย
“โทษทีๆ” โทชิยะหัวเราะ ชายหนุ่มค่อยๆทายาลงบนเนื้อเนียนขาวของเคียวอย่างแผ่วเบา“ดีนะไม่แหลกเป็นชิ้นๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“หุบปากไปเลย”
“เอ้า เสร็จแระ รู้สึกเหมือนนายจะคอเคล็ดนี่” โทชิยะเอามือจับที่คอเคียว
“อืม เดี๋ยวมันก็หายไปเอง”
“ได้ไง เดี๋ยวจะมีไลฟ์เย็นนี้ เดี๋ยวรักษาให้”
“ไม่เอา ไม่ต้องมายุ่ง”
“ไม่งั้นจูบ” ได้ผลเคียวชะงักหยุด ยอมให้โทชิยะรักษาแต่โดยดี
“โอ๊ยยยย เมี๊ยววววว ก๊อก ” เคียวร้องลั่น ดายที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ด้านนอกฮอล์รีบลุกแล้ววิ่งตรงเข้าฮอล์ทันที
“โครม” ดายถีบโทชิยะกระเด็น ชายหนุ่มรีบคว้าตัวเคียวเข้ามากอดไว้
“ซาดิสต์ป่ะเนี่ย เจอกันเป็นถีบตลอดเลย” โทชิยะยิ้มเหย
“มึงทำอะไร”
“ป่าวนี่ แต่ผิวเคียวนี่นุ่มทั้งตัวจริงๆเลยน้า ไม่อยากลองสัมผัสดูมั่งหรอ” โทชิยะเดินมากระซิบข้างหูดาย
“ไปล่ะ” โทชิยะยิ้ม
“ปล่อยกูได้ยัง กูหายใจไม่ออก” เคียวที่ถูกดายกอดไว้แน่นพูดขึ้น
“มึงทำอะไรกับมันฮะ ทำไมต้องถอดเสื้อด้วย”
“จะทำอะไร นายเกี่ยวไรด้วยล่ะ” เคียวขยับหัวไปมา รู้สึกว่าโทชิยะจะรักษาได้จริงๆ
“แล้วถอดเสื้อทำไม” ดายหยิบเสื้อเคียวที่กองอยู่ที่พื้นขึ้น
“ก็ต้องถอดดิ ไม่ถอดจะทำได้ไง ถามแปลกๆ เอาเสื้อมา”
“ทำอะไร” ดายถาม
“เอาเสื้อมากูหนาว” เคียวเอามือคว้าเสื้อตัวเองที่ดายยกขึ้นสูง
“กูถามว่ามึงทำอะไรกับโทชิยะ”ดายถามเคียวย้ำอีกครั้งแต่ครั้งนี้เสียงของดายออกมาจากไรฟัน ใบหน้าของดายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยอารมณ์โกรธ เคียวยื่นหน้าเข้าใกล้ดายจนเกือบชิด
“ฮัดชิ้ว นี่ไงคำตอบพอใจยัง” เคียวจามใส่หน้าดายเต็มๆ แมวน้อยเดินสะบัดก้นออกจากดายไปอย่างหัวเสีย

-1 ชั่วโมงต่อมา-

“มึงไปทำอะไรมาห๊า ไอ้บ้า อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะขึ้นไลฟ์แล้ว” คาโอรุโวยวายใส่เคียวที่นั่งน้ำมูกยืด“ดื่มเข้าไปเลยๆ” คาโอรุยัดน้ำอุ่นใส่ปากเคียว เคียวเหล่ไปที่ดาย เจ้าตัวต้นเหตุ แม้จะเป็นแค่หวัดธรรมดาแต่คาโอรุก็ไม่นิ่งนอนใจ
“กินยาแล้วนอนซะ อีก 5 ชั่วโมงจะมีไลฟ์ กูให้มึงนอน 2 ชั่วโมง พอตื่นก็มาซ้อมอีก 1 ชั่วโมงแล้วพัก 1 ชั่วโมงก่อนเล่นจริง เข้าใจ๊” เคียวพยักหน้าตามคำสั่งของท่านหัวหน้า“เดี๋ยวกูพามันไปนอนเอง” ดายพูดขึ้น
“ฝากด้วยล่ะ ที่เหลือมาซ้อมดนตรีต่อ”
“เฮ้อ” โทชิยะถอนหายใจยาวอย่างเซงๆ

-ห้องพัก-

“ฮัดชิ้ว” เคียวจาม
“โทษที” ดายยื่นทิชชูให้เคียว
“เมื่อกี้โกรธอะไรฮะ” เคียวถามขึ้น
“.......”
“ไอ้ทอจมันทายาให้กับแก้คอเคล็ด ที่นายทำทั้งนั้นแหล่ะ”
“อ้อ หรอ” ดายยิ้มเจื่อน
“เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง ฮัดชิ้ว” เคียวจามอีกรอบ ดายเอายามาให้เคียวกินแล้วพยุงร่างน้อยบอบบางขึ้นนอนบนเตียง
“ไปได้แล้ว” เคียวพูดขึ้น
“ไม่เอากูนอนด้วย” ดายทิ้งตัวลงนอนข้างๆเคียวที่ทำหน้ามุ่ย
“คิดจะอู้ซ้อมใช่มั๊ย” ไม่มีเสียงตอบรับกลับจากดาย
“ออกไปนะ กูอยากนอนคนเดียว” เคียวเอามือดันดาย
“เดี๋ยวไข้ขึ้นหรอก นอนซะ” ดายหันมาพูดพร้อมเอามือลูบหัวเคียวแล้วหันหลังให้
“เฮ้อ” เคียวถอนหายใจแล้วหลับตาลงนอน ตัวเขาเองก็เริ่มงัวเงียกับฤทธิ์ยาแล้ว 5 นาทีต่อมา ดายเอี้ยวคอมาเหล่เคียวที่นอนเข้าซุกที่แผ่นหลังของตัวเอง ชายหนุ่มผลิกตัวกลับไป  ผิวเคียวนี่นุ่มทั้งตัวจริงๆเลยน้า ไม่อยากลองสัมผัสดูมั่งหรอ อยู่ๆคำพูดที่โทชิยะทิ้งไว้ก็ดังขึ้นมาในหัวสมองดาย ดายเริ่มสอดมือไปด้านใต้ร่างของเคียว “ก็แค่อยากรู้เฉยๆ” ดายรวบร่างของเคียวเข้ามากอดช้าๆ และค่อยๆแน่นขึ้น เคียวขยับตัว ดายรีบคลายมืออก แต่สักพักดายก็เริ่มรวบร่างเคียวเข้าไปกอดอีกครั้ง บัดนี้ร่างนิ่มๆของเคียวได้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของดาย เคียวซุกหน้าไปที่แผ่นอกของดาย ดายรู้สึกว่าตอนนี้หัวใจของตัวเองเต้นแปลกๆอย่างที่ไม่เคยเป็น
“นี่เรารักเจ้านี้เข้าซะแล้วหรอ”
“ฮุ ฮุ” เสียงหัวเราะปริศนาดังขึ้นเบาๆที่หน้าห้องพักที่ดายกับเคียวนอนอยู่
“ไอ้ดาย ทำอะไรอยู่ฟะ” คาโอรุเดินมาที่หน้าห้องพักแต่ก็ถูกโทชิยะลากตัวไปอีกด้าน“อย่าไปกวนพวกเขา”
“แก หมายความว่าไงฟะ กูได้กลิ่นแหม่งๆ”
“เอาน่าๆ เราไปซ้อมดนตรีกันดีกว่า” โทชิยะหิ้วคาโอรุเข้าเอวแล้วรีบวิ่งออกไป 

 

ตอนที่ 6 จูน

“พรุ่งนี้แล้ว 14 กุมภา” เคียวโวยวาย
“กูรอวันนี้มานานแระ วันที่ช๊อกโกแลตเป็นร้อยๆพันๆจะไหลมาสู่เอื้อมมือของข้า” คาโอรุยิ้ม“ถึงอย่างนั้นก็เหอะ”เคียวทำคอตก
“เป็นอะไร” คาโอรุถามอย่างงงๆ
“มันสู้อะไรได้กับช๊อกโกแลตที่ได้จากคนที่เรารัก”
“นั่นสินะ”โทชิยะเสริม
“มั๊ยล่ะ เฮ้อ อยากมีแฟนนน” เคียวโวยวาย
“หน้าอย่างมึง รึอาจจะมีคบหญิงมันยังห่างไกลนัก” คาโอรุพูดขึ้น
“หน้าอย่างนี้มันทำไม เห็นอย่างนี้ก็เคยขอหญิงแต่งงานมาแล้วนะเฟ้ย”
“แต่โดนปฏิเสธ กูพูดไม่ผิดช่ายมะ” คาโอรุยิ้มกวน
“เฮอะ”เคียวสะบัดหน้าเชิดใส่คาโอรุ
“งั้น ฉันให้ช๊อกโกแลตนายแล้วกัน” โทชิยะคว้าตัวเคียวเข้าไปกอด
“ให้ชินยะนู่นไป๊” เคียวสลัดตัวออกจากโทชิยะ
“ผมมีพร้อมแล้ว แต่จะรับไว้ก็ได้ถ้าทำมาให้”ชินยะพูด
“จริงนะ” โทชิยะวิ่งไประริกระรี๊กับชินยะ
“ให้ตายสิ ปีนี้ก็คงได้รับจากแฟนเพลงสินะ” เคียวกระโดดลงจากโต๊ะ แมวน้อยหยิบโอเวอร์โค๊ทเฟอร์สีดำสวมแล้วยกฮูทขึ้นคลุมเส้นผมสีทองของตัวเองเคียวเดินเล่นโต๋เต๋ไปตามทางที่ร้านค้าประดับร้านของตัวเองด้วยช๊อกโกแลตรูปร่างต่างๆอย่างน่ารัก เคียวเดินอมยิ้มอย่างมีความสุข หิมะร่วงหล่นจากท้องฟ้ามาไม่มากนัก เคียวแหงนหน้าขึ้นมอง นานๆทีจะได้ออกมาเดินเล่นอย่างนี้
“เฮ้ น้องสาวมาเดินคนเดียวไม่เหงาหรอจ๊ะ” กลุ่มวัยรุ่นอันตพาลสี่คนเดินเข้ามารุมเคียวที่กำลังนั่งปั้นหิมะเล่นที่สวนสาธารณะ
“ซัค เจอเรื่องเหม็นๆเสียบรรยากาศจนได้” เคียวสบถแล้วลุกขึ้นยืนปะทะหน้ากับกลุ่มอันตพาล“แว่นสวยนี่หว่า ขอล่ะกัน” วัยรุ่นคนหนึ่งหยิบแว่นจากหน้าเคียวไปใส่เล่น
“เฮ้ย ตาโครตโตเลย น่ารักว่ะ เป๊กเลย เอาไปเลย” วัยรุ่นคนหนึ่งเข้ามารวบตัวเคียวจากด้านหลัง“อย่ามายุ่งกับกู” เคียวเหวี่ยงตัวออกมาได้ เคียวสวนหมัดใส่หน้าวัยรุ่นคนหนึ่งจนลงไปนอนกลับพื้น“เฮ้ย รีบๆเดี๋ยวแมร่งมีคนมาเห็น” วัยรุ่นอีกคนคว้าไม้หน้าสามขึ้นมาง้างเตียมฟาด
“พลั๊วะ” วัยรุ่นอันตพาลฟาดไม้ลงไปเต็มๆ เลือดสีแดงสดไหลอาบใบหน้าสีขาวซีด
“ดาย” เคียวร้องอย่างตกใจ ดายวิ่งเข้ามาขวางไว้ได้ทัน ดายมองวัยรุ่นอันตพาลที่เหลือ
“เฮ้ย แมร่งไปก่อนเฮอะ ฤกษ์ไม่ดี” กลุ่มอันตพาลรีบวิ่งหนี
“ไม่เป็นไร ใช่มั๊ย” ดายหันมาถามเคียว
“อืม แต่นาย...” เคียวพยักหน้า
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ตามหาตั้งนานว่าหายไปไหน ดีนะที่หาเจอ” ดายทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น
“เลือดนายไหลน่ะ” เคียวหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับเลือดดายเบาๆ
“เด็กๆน่า” ดายยิ้ม
“แล้วตามหาทำไม” เคียวถามขึ้น
“ไม่รู้สิ รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา ก็นายมันชอบเดินโต๋เต๋ไปเรื่อยจนหลงทางตลอดเลยนี่”
“ดีนะ แค่ถากๆไม่ลึก แต่เลือดไหลออกมาโครตเยอะเลย ไม่หาหมอดีกว่าไปใส่ยาซะ”
“จ่ะ” ดายเงยหน้ามองเคียวผมของแมวน้อยเปลี่ยนเป็นสีชมพูแต่ก็ชั่วแว๊บเดียว ดายขยี้ผมของเคียวก็กลับมาเป็นสีทองเหมือนเดิม เคียวพาดายมาทำแผลที่คลีนิคใกล้ๆ“นี่เดินให้มันระวังๆหน่อยสิ” ดายคว้ามือเคียว
“อ้อ อืม” เคียวพยักหน้า แล้วเดินข้ามถนนไปกับดายเพื่อนั่งรถที่ดายขับมากลับบ้าน เคียวมองหน้าดายระหว่างรอให้สัณญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว มือของดายช่างอบอุ่น ดายหันมามองเคียวที่ยืนจ้องหน้าตัวเอง ขนบางน้อยๆของเคียวลุกตั้งเมื่อลมหนาวพัดมา ดายเอามือเคียวเข้ามาซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อโอเวอร์โค๊ทของตัวเอง
“ดูนั่นสิ น่ารักจัง” กลุ่มเด็กสาวยิ้มให้เคียวกับดายที่ดูไม่ต่างจากคู่รักเลย เคียวรีบดึงมืออกจากกระเป๋าเสื้อดาย“เดี๋ยวก็เป็นหวัดอีกหรอก” ดายดึงมือเคียวเข้ามาไว้ในกรัเป๋าอย่างเดิม “หนาวขนาดนั้นเลยหรอฮะ” ดายถามเคียวที่ดึงฮูทให้ลงมาปิดหน้าเท่าที่จะทำได้ ดายดึงมือเคียวออกแล้วรวบตัวเคียวเข้ามาอยู่ภายในเสื้อโอเวอร์โค๊ทตัวเดียวกับดาย เคียวทำหน้าเหลอหลาอย่างตกใจ แต่ขืนโวยวายออกไปมีหวังต้องรู้แน่เลยว่าตัวเองคือใคร
“ไอ้บ้า” เคียวพึมพัม ใบหน้าของเคียวเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อและแล้ววันวาเลนไทน์ก็มาถึงคาโอรุนั่งยิ้มกว้างกับช๊อกโกแลตที่ได้มาจากแฟนคลับสาวๆ ส่วนดายก็ไม่ลืมที่จะแจกรอยยิ้มหวานๆละลายใจให้กันแฟนเพลงเป็นการขอบคุณ
“ดาย มานี่หน่อยสิ” ดายรับโทรศัพท์ที่ปลายสายคือเคียว ชายหนุ่มเอียงคองงๆ ทำไมไม่มาพูดกันตรงๆ โทรมาทำไมที่ดาดฟ้า เคียวยืนรอดายอยู่ที่รั้วตะข่ายเหล็กกั้นตรงขอบดาดฟ้า ภายในมือของเคียวมีกล่องของขวัญชิ้นเล็กอยู่
“ไง” ดายทักขึ้นอย่างอารมณ์ดี
“สำหรับเมื่อวาน” เคียวยื่นกล่องของขวัญให้ดาย ดายมองอย่างแปลกใจแล้วรีบแกะออกดู“ช๊อกโกแลตงิริ  ขอบใจ” ดายยิ้ม
“อ่อ อืม” เคียวพยักหน้า
“เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน ยังไม่ได้รับของตอบแทนกลับเลย” ดายคว้าเอวเคียวเข้ามาพิงที่รั้วเหล็ก
“อะไร นายจะทำอะไร” เคียวพูดตะกุกตะกัก ทำไมเขาถึงรู้สึกตื่นเต้น ดายเชยคางเคียวขึ้น หัวใจของเคียวเต้นไม่เป็นจังหวะ
“ปกติ จะดิ้นหนีไม่ใช่หรอ ทำไมไม่หนีล่ะ” ดายพูดแผ่วเบา ดายเริ่มประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเคียว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้าง “ของขวัญวันวาเลนไทน์ไง แมวน้อย” ดายยิ้มหวาน เคียวทรุดลงไปนั่งกับพื้น

 

ตอนที่ 7 สับสน

“ไม่ ไม่ มันไม่จริงช่ายม๊าย” เคียวโวยวายลั่นห้องนอนของตัวเอง เมื่อคืนเขาทำอะไรลงไป เขาจูบกับดาย เขาจูบกับผู้ชายแถมหัวใจยังเต้นตูมตาม เคียวเอาหัวฟาดที่นอนไม่ยั้ง“ตื่นแล้วก็ไปเปลี่ยนเสื้อซะสิ” ดายโพล่งขึ้น เคียวชะงักหยุดแล้วรีบหันไปหาเจ้าของเสียง
“มาอยู่นี่ได้ไง” เคียวแว๊ก
“ก็มันต่อจากตอนนั้นน่ะสิ ก็เลยต้องมาอยู่ที่นี่” ดายตอบหน้าทะเล้น
“ว่าไงนะ นี่ถึงขั้นเลยเถิดเลยหรอฮะ” เคียวขยี้หัวตัวเองจนยุ่ง
“นายโกหก” เคียวหันไปถามดาย
“เมื่อคืนกูนอนกับมึง ก็เล่นเป็นลมไปเฉย ก็เลยพามาส่งบ้าน ผิดด้วยหรอ”
“เป็นลม?”
“จะเปลี่ยนเสื้อมั๊ย รึจะให้เปลี่ยนให้” ดายยิ้ม
“ออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้” เคียววีนใส่ดายที่รีบวิ่งออกมาจากห้องก่อนถูกฆ่าเมื่อรถดายขับมาถึงบริษัทเคียวรีบเปิดประตูวิ่งลงจากรถทันที
“เหๆ อะไรกัน” โทชิยะที่เพิ่งมาถึงพูดขึ้น
“ไง” ดายทัก
“เมื่อคืนปล่อยหมัดได้เด็ดจริงๆ ซูฮกเลย” โทชิยะยกมือคารวะดาย
“เฮ้ย มึงเห็นหรอวะ” ดายลากตัวโทชิยะไปที่มุมๆหนึ่ง
“ชัดแจ่ม ทุกฉากทุกคำพูด” โทชิยะยิ้ม
“เงียบ แล้วเหยียบไว้เลย ไม่งั้น มึงตายแน่” ดายขู่
“โอ๊ส” โทชิยะรับคำ เรื่องอะไรที่เขาจะบอกให้คนอื่นรู้ เดี๋ยวไม่ได้เห็นของดี
“บอกอะไรอย่างนะ ตอนนี้นายแค่แหย๊บๆพอไม่ต้องฮุก เหยื่อน่ะติดเบ็ดแล้ว ถ้านายฮุกมีหลุดแน่” โทชิยะตบบ่าดายแล้วเดินจากไป
“แหย๊บๆหรอ”หลังจากเหตุการณ์คืนวันนั้น เคียวเอาแต่วิ่งหนีและตีตัวออกห่างดาย แมวน้อยไม่ยอมที่อยู่ใกล้ดายแม้เพียงนาที
“ไม่มีทางๆ” เคียวพึมพัมกับตัวเองผ่านกระจก
“กูแมน กูแมนโว้ยยยยยย” เคียวตะโกนลั่น
“คนที่เค้าแมนๆน่ะเค้าไม่ย้ำกับตัวเองอย่างนี้หรอกนะ มีแต่พวกที่กำลังสับสนเพศเท่านั่นแหล่ะที่ทำ” โทชิยะพูดขึ้น
“น่ารำคาญนะครับ หุบปากบ้างสิ” ชินยะเดินมาดุเคียว
“กูแมน” เคียวพูดเบาๆใส่โทชิยะที่ยืนยิ้ม
“ครับผม” โทชิยะพยักหน้ารับทราบเคียวเดินกระฟัดกระเฟียดไปรอบๆตัวฮอล์ ขาน้อยๆสะดุดเข้ากับสายไฟที่วางไว้ เคียวหน้าคว่ำไปกับพื้น
“มึงนี่โครตซุ่มซ่ามเลย” คาโอรุดึงเคียวลุคขึ้นแล้วเดินจากไป เคียวมองไปที่หัวเข่าตัวเอง วันนี้เขาใส่ขาสั้นแค่เข่ามา เลือดสีแดงค่อยๆซึมออกมาจากหน้าแข่ง
“ให้ตายสิ แมร่งเก็บยากันไว้ซะสูงเชียว” เคียวพยายามเอื้อมหยิบกล่องพยาบาลแต่ก็หยิบไม่ถึง เคียวมองซ้ายมองขวาแต่ก็ดูไม่มีใครสนใจเขาสักคน แล้วสายตาแมวน้อยก็กวาดไปเห็นคนที่เขาจะพึ่งได้ ดายที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลนัก เคียวโบกมือเรียกดายแต่ดูถ้าดายจะไม่เห็น เคียวเลยเดินกระเพกๆไปหาดาย“จ่ะๆ ได้สิจ๊ะ” ดายคุยกับปลายสายด้วยเสียงหวานจ๋อย
“ดาย หยิบ....” เคียวเรียกดาย แต่ก็ชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงหวานของหญิงสาวดังลอดมา เคียวเดินกระเพกกลับไปที่เดิม แมวน้อยพยายามคว้าหยิบกล่องพยาบาลเองอีกครั้ง
“อ๊ะ ทอจจิ หยิบกล่องพยาบาลให้หน่อยสิ” เคียวเรียกโทชิยะที่เดินมาพอดี
“แย่จัง มือไม่ว่าง” เคียวหูตกเมื่อโดนปฏิเสธ ไม่มีใครช่วยเขาเลย ดายเหล่มองเคียวที่พยายามทุกรูปแบบเพื่อจะหยิบกล่องพยาบาลที่อยู่สูงกว่าตัวเองอย่างยากลำบาก“โป๊ก” ของอย่างอื่นที่อยู่ข้างกล่องยาหล่นลงมาโดนหัวเคียว เคียวสติแตกเตะชั้นวางของไปที“เดี๋ยวแผลก็ฉีกเพิ่มหรอก” ดายเอื้อมหยิบกล่องยาลงมา
“ไหนดูสิ” ดายยกขาเคียวมาดู ขาที่เรียวเล็กไม่ต่างจากขาเด็กผู้หญิง ดายทายาแดงลงที่แผลของเคียวเบาๆ ใบหน้าของดายเวลาทายาให้เคียวช่างดูอ่อนโยน
“ขอบใจ”“มาเดี๋ยวพาไปส่ง เจ็บขาไม่ใช่หรอ” ดายนั่งลงเรียกให้เคียวขึ้นมาขี่หลัง เคียวลงเลสักพักก่อนจะทำตาม เมื่อมาถึงที่เคียวก็รีบดีดตัวออกจากดายอย่างรวดเร็วเช่นเคยวันที่ 16 วันเกิดของเคียว ดายเดินถือกล่องของขวัญมาพร้อมรอยยิ้มที่กว้างและสดใสกว่าปกติ ดายนัดเคียวให้ไปเจอกันที่ห้องของตัวเอง
“โทษที รอนานมั๊ย” ดายทักเคียวที่ยืนรออยู่ที่หน้าห้อง
“ช้ากว่านี้ก็กลับแล้วคนอื่นล่ะ” เคียวมองหาอีก 3 หน่อที่เหลือ
“มันติดธุระน่ะ ช่างเหอะ ป่ะเข้าห้อง” ดายไขกุญแจพร้อมดันตัวเคียวเข้าไปด้านใน
“โอ้ววววว” เคียววิ่งไปรอบๆห้องดายที่เต็มไปด้วยตัวต่อเลโก้และขนม“อยากกินอยากเล่นอะไรเชิญตามสบาย”
“พังไม่ว่านะ”
“ไม่” เคียวยิ้มกว้างนี้เป็นครั้งแรกที่ดายตามใจให้เล่นของๆเขาได้ตามใจชอบ แล้วเคียวก็ทำเลโก้ดายพังไปสามชุดกับขนมที่หกกับแก้วน้ำที่หล่นแตกน้ำหกกระจายเปื้อนห้อง ดายได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ
“โทษที” เคียวยิ้มเหย ดายเดินเข้ามาอุ้มตัวเคียวไปวางไว้บนเตียง
“เดี๋ยวแก้วบาด” ดายยิ้มให้เคียว แล้วจัดการเก็บเศษแก้วไปทิ้ง เคียวมองตามชายหนุ่มที่คอยดูแลและเอาใจใส่เขามาหลายปี นับตั้งแต่วันแรกที่พบกัน หลังจากกินอาหารเสร็จดายที่นั่งอยู่ข้างเตียงยื่นกล่องไม้โบราณใบน้อยให้เคียวที่นอนกลิ้งอยู่บนเตียง“ว้าว” เคียวหยิบโซ่เงินออกจากกล้องไม้
“สุขสันวันเกิด ดีจังที่ชอบ” ดายคว้าโซ่มาใส่ให้เคียว
“มาคบกันเหอะ” ดายโอบตัวเคียวเข้ามากอดไว้
“ห๊ะ ว่าไงนะ” เคียวตอบตะกุกตะกัก
“ฉันชอบนายว่ะ” ดายหมุนตัวเคียวให้มาสบตาที่บ่งบอกว่าพูดจริงและเอาจริง
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่ตลก” เคียวหัวเราะเจื่อน
“นายก็รู้สึกเหมือนกัน ใช่มั๊ย” ดายเริ่มลุก
“ไม่เล่นด้วยแล้ว” เคียวผละตัวออกจากดาย ดายรีบคว้ามือเคียว ชายหนุ่มเหวี่ยงตัวเคียวลงบนที่นอนแล้วกดไว้ด้วยแรงที่ม
ี“ไม่ให้กลับ”
“มากดไว้ทำไม มันเจ็บนะ” เคียวพยายามดันตัวขึ้น
“ฉันรักนายจริงๆนะ ได้โปรดเถอะอย่าให้ฉันรู้สึกฝ่ายเดียวได้มั๊ย” ดายเอาหน้าซุกไปที่ซอกคอของเคียว“นายไม่เคยรู้สึกบ้างเลยรึไง” เคียวสะอึกกับสิ่งที่ดายพูดออกมา
“ไอ้บ้า พูดอะไรออกมารู้ตัวมั๊ยฮะ”
“รู้สิ ก็เพราะรู้ถึงพูดออกไป”
“โถ่เว๊ย จะพูดออกมาทำไมจากนี้ต่อไปจะให้ทำตัวยังไง”
“เคียว” ดายจ้องไปที่หน้าเคียว ดวงตาสีน้ำตาลเข้าเอ่อด้วยน้ำใสๆ
“พยายามทำตัวปกติแล้วเชียว” เสียงเคียวเริ่มสะอื้น“ไม่รู้หรอกนะว่ามันตั้งแต่เมื่อไหร่กับความรู้สึกอย่างนี้ ความรู้สึกที่อยากให้นายอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา ไอ้บ้าเอ๊ย” เคียวยกมือขึ้นปิดหน้า
“ดีใจที่สุดเลย นายยอมคบกับฉันแล้วใช่มั๊ย” เคียวดึงเคียวขึ้นมากอดไว้แน่น
“ไม่ได้ ฉันรักนายไม่ได้” ดายชะงัก รอยยิ้มของดายค่อยๆจางหาย
“เราจะรักกันได้ยังไง ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกัน อยู่วงเดียวกัน”
“งั้นฉันจะลาออก”
“อย่ามางี่เง่า” เคียวดุ
“เราเป็นผู้ชายทั้งคู่จะรักกันได้ยังไง นายไม่คิดเลยรึไง ไอ้คนใจร้าย รู้มั๊ยนายทำให้ฉันรู้สึกยังไง นายทำให้ความรู้สึกที่พยายามเก็บมันไว้ต้องทลายออกมา” เคียวพูดทั้งน้ำตา ดายเอื้อมมือเช็ดน้ำตาเคียวที่ไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น“ฉันไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น เราทั้งคู่อยู่ในจุดที่รักกันไม่ได้”
“ฉันไม่สน ไม่ว่านายจะเป็นหญิงหรือชาย ฉันแค่อยากจะรักอยากที่จะดูแลนาย”“มันเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วใช่มั๊ย” เคียวยกมือขึ้นปาดน้ำตา
“ฉันขอโทษ”“ขอฉันอยู่คนเดียวสักพักได้มั๊ย” เคียวลุกขึ้นหยิบเสื้อโอเวอร์โค๊ทมาใส่แล้วรีบวิ่งออกจาห้องไป ทิ้งให้ดายนั่งซึมอยู่ตามลำพัง
“โถ่เว้ย” ดายเอากำปั้นชกพื้น 

 

 

ตอนที่ 8

เปิดเผยบรรยากาศหลังจากวันนั้นทำให้วงดูมาคุ เคียวที่เซื่องซึมผิดปกติกับดายที่โมโหอะไรได้ง่ายๆ“ทะเลาะกับแฟนมาหรอ เคียวซัง” หมวยอึ้งถามขึ้นอย่างเป็นห่วง
“ฮ่า ฮ่า อะไรกันฉันไม่มีแฟนซะหน่อย” เคียวหัวเราะกลบเกลื่อน ฉัน...เคียวใช้คำแทนตัวเองที่ดูสุภาพขึ้น หมวยอึ้งจับผิดได้ตั้งแต่เสียงหัวเราะแล้วบนเวทีเพลง เจสสิก้า รอยยิ้มได้หายไป สมาชิกทุกคนรู้สึกอึดอัดกับทุกอย่าง ไม่มีเสียงหัวเราะใสๆของเคียว ไม่มีรอยยิ้มหวานๆของดาย“คาโอรุ ฉันขอลาออกจากวง”
“กระอัก สำลัก ห๊ะ อะไรนะ” คาโอรุสำลักเบียร์ที่กำลังดื่ม เคียวเดินออกไปจากห้องคาโอรุได้แต่มองตามตาปริบๆ หัวหน้าวงจอมเหี้ยมอยู่ในอาการงงตึ๊บเคียวเดินลอยไปตามทางที่เต็มไปด้วยผู้คน เขาอยู่ต่อไปไม่ได้ ต้องเห็นหน้าดายทุกๆวันต้องเจ็บปวดตลอดเวลา เคียวยกมือขึ้นบีบอกข้างซ้ายที่ปวดขึ้นมา“ออกไปจากสมองของฉันได้มั๊ย” เคียวสะบัดหัว
“เลิกหลอนกับซะที” น้ำตาเคียวไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง เคียววิ่งไปอย่างไม่รู้ทิศรู้ทาง เขาเพียงอยากจะลืม
“เฮ้ย ดายมึงกับเคียวทะเลาะอะไรกันวะ” คาโอรุเดินมาหาดายด้วยหน้าเครียดๆ
“ทะเลาะอะไร กูกับมันไม่มีอะไร” ดายหยิบบุหรี่ขึ้นสูบ
“ไม่ได้ทะเลาะกับมึง แล้วแมร่งมาลาออกจากวงทำไมวะ” คำพูดบ่นพึมพัมของคาโอรุทำให้ดายหันไปกะชากคอเสื้อคาโอรุขึ้น
“มึงว่าอะไร” ดายโยนคาโอรุลงกระแทกกับพื้นแล้วรีบวิ่งออกไป
“เกิดอะไรขึ้น คาโอะ ดายรีบไปไหนน่ะ” โทชิยะช่วยพยุงคาโอรุ
“มึงถามกูดีกว่า ตกใจหมดหัวใจแทบวาย วันนี้มันอะไรว่ะ” คาโอรุบ่นพึมพัมดายวิ่งหาเคียวไปทั่ว แต่เขาจะเริ่มจากตรงไหนล่ะ เคียวอยู่ที่ไหน
“เคียว” ดายตะโกนเรียกเคียวไปตลอดทางด้วยความร้อนใจ
“ปรี๊นนนน ” เคียวเงยหน้าขึ้นมองแสงไฟสีเหลืองสว่างแสบตาที่ส่องมาทางตัวเอง เสียงแตรรถดังลั่นถนน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้าง
“ดะ ดายยยยย” เคียวตะโกนเรียกชื่อของคนๆเดียวอยู่ในสมองของเขา
“โครม กรี๊ดดดดดดดดดด” เสียงกรีดร้องของผู้คนดังขึ้นเมื่อร่างน้อยๆถูกชนกระเด็นลงไปนอนแน่นิ่งอยู่กลางถนน
“อ่ะ” ดายก้มลงหยิบโซ่เงินที่คอตัวเองที่ขาดหลุดลงมา หัวใจของเขารู้สึกโหวงๆ“นี่ๆตรงฝากโน้นมีเด็กโดนรถชน ตายป่าวไม่รู้นิ่งไปเลย” แม่บ้านสองคนพูดขึ้น ดายรีบวิ่งไปที่เกิดเหตุไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ที่รู้เขาต้องไปตรงนั้นให้เร็วที่สุด
“เคียววววววว” ดายรีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปทรุดอยู่ตรงร่างน้อยที่นอนนิ่ง
“ทำไม ๆ เลือดออกเยอะอย่างนี้ล่ะ” ดายหล่กหลั่กทำอะไรไม่ถูก รถพยาบาลขับเข้ามาจอดพร้อมบุรุษพยาบาลที่เข้ามาอุ้มร่างเคียวขึ้นรถไป
“อย่าตายนะ นายอย่าตายรู้มั๊ย” ดายเรียกเคียวไปตลอดทางจนถึงโรงพยาบาลคาโอรุ โทชิยะ ชินยะและอิโนอุเอะรีบมาโรงพยาบาลเมื่อรู้ข่าวจากดาย ดายนั่งกุมขมับอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน“ชอบเดินหลงทาง ชอบเดินโต๋เต๋ไปเรื่อย ข้ามถนนก็ไม่เป็น ออกมาทำไมไม่เรียกกัน” ดายพูดทั้งน้ำตา“มันไม่ตายง่ายๆหรอก แมวน่ะมีแก้วชีวิต” คาโอรุตบบ่าปลอบดาย
“ดาย ฉันไม่เป็นอะไร เคียวจะปลอดภัย” ดายเงยหน้าขึนมองร่างจางๆที่ยืนอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มผมสีชมพูผิวขาวเนียน“เคียว”
“เกือบถูก แต่ไม่ใช่”
“นาย คือ คนตอนนั้นที่สวนสาธารณะ.... แต่นั่นมันเคียวไม่ใช่หรอ”
“ใช่ ฉันก็คือเคียวแต่ไม่ใช่เคียว” ร่างบางๆเดินเข้ามาโอบกอดหัวดายเอาไว้ ดายรู้สึกถึงความรักและความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาให้ตน“ฉันเป็นจิตวิญญาณส่วนลึกของเคียว”“จิตวิญญาณ”“จิตวิญญาณส่วนที่รักดายจนหมดใจยังไงล่ะ ฉันอยู่ในตัวของเคียวมาตลอด จนถึงตอนนี้ตอนที่เคียวพยายามปฏิเสธ ฉันจึงมาปรากฏตัวให้ดายเห็น ฉันเกิดขึ้นได้ก็เพราะเคียวเขารักดายนะ ฉันจะปรากฏตัวขึ้นก็ต่อเมื่อ ณ เวลานั้น ความรักของเคียวและดายเชื่อมถึงกัน แล้วเจอกันนะ”
“เดี๋ยว” ดายตะโกนเรียกร่างๆนั้นแต่ร่างนั้นกลับเรือนหายไปแล้ว
“ตะโกนอะไรวะ นี่โรงพยาบาลนะเฟ้ย” คาโอรุดุดาย ดายกวาดตามองไปรอบๆ ไม่มีอะไร ไปห้องฉุกเฉินดับลง เตียงของเคียวถูกเข็นออกมา เคียวหลับสนิทแขนและขาและหัวถูกพันผ้าไว้“คนไข้ปลอดภัยครับ กำลังใจเขาดีมาก อีก 2 วันคงฟื้น” คุณหมอพูดขึ้นดายนั่งเฝ้าอาการเคียวมาตลอด 2 วันเต็ม เคียวเริ่มรู้สึกตัว
“เคียว” ดายกุมมือเคียว“ดายหรอ”
“เฮ้อ โล่ง กลัวนายความจำเสื่อมแทบแย่”
“ดูหนังมากไปป่าว”
“นายกระดูกหักไปหลายที่เลย อย่างนี้ก็ซ่าไม่ได้ไปหลายเดือนล่ะ”
“อ่อ”“อย่าหนีไปอย่างนี้อีกรู้มั๊ย ฉันเป็นห่วง”
“ไม่รู้ ไม่สน” เคียวเบียนหน้าที่แดงระเรื่อหนี
“เด็กดื้อ อย่างนี้ต้องลงโทษ” ดายก้มลงหอมหน้าผากเคียว หน้าที่แดงระเรื่อของเคียวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาด
“เขินนี่” ดายแหย่เคียว“อะไรๆ ไข้ขึ้นตะหาก” เคียวพูดแก้ตัว
“ไหนๆไข้ขึ้นหรอ” ดายเอาหน้าแนบหน้าเคียว
“ไอ้บ้า มันเขินนะเฟ้ย”“เมื่อกี้ว่าไงนะ”
“พอแล้ว ยอมแล้ว โอเคนายชนะ” ดายยิ้มกว้าง เคียวส่งยิ้มน้อยๆให้ดาย รังสีสีชมพูแผ่กระจายรอบตัวเขาทั้งสอง รังสีแห่งความรักของพวกเขา วันเวลาร่วงเลยจากเดือนจนเป็นปี วันวาเลนไทน์มาถึงอีกครั้ง ที่ห้องนอน ดายนัดเคียวมาอีกครั้ง“อ่ะ” เคียวยื่นกล่องช๊อกโกแลตให้ดาย
“เอ๋ ไม่ใช่ช๊อกโกแลตงิริ” ดายยิ้มเจ้าเล่ห
์“หรืออยากได้” เคียวพูดเชิงงอน
“ไม่อยากกินช๊อกโกแลต” ดายโอบเคียวมานั่งตักแล้วเกากีต้าร์โปร่งเป็นจังหวะเบาๆสบายๆ“จะกินอะไร”
“ขอนะคืนนี้” ดายวางกีต้าร์โปร่งลง ร่างน้อยถูกอุ้มขึ้นไปบนเตียง ดายเริ่มปลดกระดุมเสื้อเคียวทีละเม็ดจนหมด ปรากฏเรือนร่างขาวผ่อง ดายก้มลงจุมพิตแมวพยตที่ตอนนี้แสนเชื่องและว่าง่าย จุมพิตของดายนุ่มนวลและเนิ่นนาน ดายถอดเสื้อของตัวเองออกบ้าง
“ยอมนายคนเดียวนะ จำไว้” เคียวเกี่ยวโซ่ที่คอดายลงจุมพิตอีกรอบ ดายรวบตัวเคียวเข้ากอดไว้แน่น  ผมของแมวน้อยเปลี่ยนเป็นสีชมพูและอยู่เคียงคู่กับอัศวินผู้ปกป้องของตนเองจนถึงเช้าหากพระจันทร์เปลี่ยนสีได้ พระจันทร์คืนนี้คงเป็นพระจันทร์สีชมพูที่สวยที่สุด

 

-จบ-

ติดตามต่อภาค 2 ร บรองความมันส์ไม่หายไปแน่