【マ京】+DIRENGREY THAILAND FANCLUB+

UROBOROS

Inconvenient Ideal

ดื่มกลืนคลื่นที่ถาโถมเข้ามา ศีลธรรมนิทราอย่างสั่นไหวในอดีต
เพียงแค่โดนซัดสาดต่อไปจากสายฝนอันไร้การจบสิ้นที่กระหน่ำลงสู่ผืนดินเท่านั้น

แม้แต่ความรักที่ปิดเก็บไว้ในเปลือกหอยก็กลับโดนสัตว์เดรัจฉานที่ไร้หัวใจกลืนกิน
จะให้คิดอะไรได้? ยกมือขึ้นสัมผัสเหนือหัวใจ
เสียงร่ำไห้ของทารกคือกาลเวลาที่ล่วงเลยไปแห่งวันวาน

เสียงที่ส่งออกไปไม่ถึงได้ดับสิ้นลงแล้ว
สิ่งที่ได้แย่งชิงมานั้นมันคืออิสรภาพอย่างนั้นหรือ?
เว้าวอนสัมผัสถึงความอบอุ่นของความฝันจากดวงตาที่ปิดลง

เสียงที่ส่งออกไปไม่ถึงได้ดับสิ้นลงแล้ว
สิ่งที่ได้แย่งชิงมานั้นมันคืออิสรภาพอย่างนั้นหรือ?
เว้าวอนสัมผัสถึงความอบอุ่นของความฝันจากดวงตาที่ปิดลง
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนบิดเบือน
ฝืนยื้อชีวิตให้อยู่รอดต่อไปท่ามกลางความมืดมิดสีแดงฉาน

Vinushka :

ผมเปลี่ยนความคิดกับก้อนเมฆ
ผมกลั้นลมหายใจของตัวเอง
อาาาา.. , มันเป็นเปลือกหนาที่คุณไม่สามารถมองเห็นได้
ท้ายที่สุดเเล้วมันคือที่ไหน ? เเสงเงาเผาผลาญผม
อา... , ผมต้องการที่จะลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
ไถลความปราถนาของคุณเข้าไปยังรังมด
มานี้เร็วเข้า !! , พวกคุณทุกคนในตอนนี้จะได้จุติใหม่อีกครั้ง

จงยอมหันหลังให้กับอนาคตเเห่งการนิทราเเละความสงบสุขที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าคุณ
ทำจิตใจให้สบาย จงเดินหน้าไปพร้อมกับความรู้สึกที่หลักเเหลม
เเม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยสิ่งที่ผิดศีลธรรม เเต่มันก็เป็นข้อพิสูจน์ที่ทำให้คุณนั้นมีชิวิตอยู่ต่อไป
ผมจึงต้องยอมร้องไห้ให้กับความเศร้าที่ต้องเผชิญ


The inculated Dogra Magra
ความเจ็บปวดของรอยแผลของสิ่งหนึ่งเเละตัวตนของผม
สีสันของดวงตาทั้งสองข้างนั้นถูกเเต่งเติม .. ผมไม่ต้องการพวกมันอีกต่อไป
สิ่งหลอกหลวงทั้งหลายกำลังมาถึงเเละพรากทุกสิ่งทุกอย่างไป
ฉากสีเเดงที่เปล่าเปลี่ยวในคำคืนนี้
ผมอุทิศตนด้วยความปรารถนาอันเเรงกล้าในการเป็นผู้นำเเสดง
สัจธรรมนั้นคือ ?

มุมเล็กๆภายในหัวใจเเห่งการโกหกของผมกล่าวว่า '' ผมยังคงต้องการอยู่ที่นี้ ''
ใครล่ะ ? ที่ไม่สามารถให้อภัยพวกเราได้
ผมยอมให้พวกเขาได้รับฟังเสียงที่เย็นเยือกของผม
เเละผมขอสาบาน

ผมต้องการที่จะใช้ชีวิตอยู่กับงานของผม ผมกรีดร้องให้กับร่างเนื้อที่เป็นตัวเเบ่งเเยกระหว่างนรกเเละสวรรค์
ผมต้องการสลักบาปทีตัวเองก่อไว้ อะไรที่จะเป็นข้อพิสูจน์ในการมีชีวิตอยู่ของผม ถ้ามันต้องหายไปกับสายลม

''ผมได้เเต่จ้องมองไปยัง เเสงจันทราที่ส่องประกายเจิดจรัส ในระยะเวลานานโดยไม่รู้สึกเบื่อ
เเม้ว่าตัวของผมในตอนนี้จะไม่สามารถกลายเป็นมนุษย์หมาป่าได้
เเต่มันก็เพียงพอเเล้วที่จะทำให้ประสาทเเดก จากการถูกความมืดครอบงำ
ผมต้องการดูดคอ (เอะยังไงนิ)
ความว่างเปล่ายังคงอยู่
ผมจะไม่ยอมให้คุณนิทราเด็ดขาด !!
ในตอนนี้ มีที่ไหนไหมที่คุณต้องการจะไป , คืนนี้เเหละ , ผมอาจจะต้องเป็นเป็นบ้ากับคุณ''

ทุกๆคนต้องการที่จะไปถึงที่นั้นเเละไขว่ขว้าความสุขเหล่านั้นมาให้ได้
เเต่ในที่สุดพวกเขาก็ต้องกลับกลายเป็นสัตว์เดรัจฉานที่เต็มไปด้วยคำโกหก จมลึกลงไปในความมืด
จุดจบกำลังที่จะเข้ามาในชีวิต
มันกลายเป็นจุดต่ำสุด เเละกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆจากข้างหลัง เเละกลายเป็นตัวอ่อนที่เน่าเปื่อยไปในที่สุด
บ่อยครั้งที่มันเกิดขึ้น , หน้าของคุณเเหลกสลาย

ไม่มีใครหรอกที่ต้องการจะพูดถึงเกี่ยวกับความจริงอันเเสนเจ็บปวดที่ได้ยิน
ระงับใจให้ได้

ชดใช้บาปที่ตัวเองก่อไว้ เเละ ตายจากไปซ่ะ

ตรงกันข้ามกับความว่างเปล่า
มันกลายเป็นสิ่งที่ทำให้หายใจไม่ออก เเละ วังวนเเห่งการร่ำไห้
ฝังกระดูกเหล่านั้นไว้ในสถานที่ส่วนรวม สิ่งนั้นคือข้อสรุป
มันเป็นสภาวะที่ถูกกดดัน

คลื่นลูกใหญ่ซัดกระหน่ำจนทำให้ผมต้องจากไป เเละ ผมร่ำไห้ให้กับน้ำตาที่ข่มขืน
ไม่อาจเข้าใจถึงคุณค่าของสิ่งนั้นได้เลย
เเขวนคอตายที่บันได 13 ขั้น
มองดูผู้คนเหล่านั้นที่กำลังจะกลายเป็นมิตรคุณ ในขณะที่กำลังปรบมือ
สิ่งที่ถูกผสมกันเหล่านั้นอยู่ในเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่คิดว่าตัวเองเจ็บปวดกว่าคนอื่นๆ
ดูสิคุณก็เหมือนกับเขานั้นเเหละ , มันน่าเศร้ามากเลยใช่ไหม

เลือดสาดดดดกระเด็น !!
สัญชาติญาณพื้นฐานกำลังถูกบีบบังคับ
พูดอะไรเกี่ยวกับความตายหน่อยสิ ..

ผมต้องการที่จะใช้ชีวิตอยู่กับงานของผม ผมกรีดร้องให้กับร่างเนื้อที่เป็นตัวเเบ่งเเยกระหว่างนรกเเละสวรรค์
ผมต้องการสลักบาปทีตัวเองก่อไว้ อะไรที่จะเป็นข้อพิสูจน์ในการมีชีวิตอยู่ของผม ถ้ามันต้องหายไปกับสายลม

มันเป็นบาปในชีวิตที่ผมเป็นคนก่อขึ้นมา เพราะ ผมคือปีศาจ งั้นหรือ ???

WARE YAMI TOYE....  

 ฉันคือใคร
ใครหนอที่หยุดฉันได้ และยังคงทำให้เชื่อมั่นในตนเองภายในเวลาที่จำกัด
สถานที่นี้อยู่ที่ไหน
สถานที่แห่งนี้นำมาซึ่งการทำลายให้ต่ำลง ทั้งหมดนี้มันอยู่ระหว่างเรื่องธรรมดาและถ้อยคำที่คุ้นเคนอย่างนั้นหรือ?
ความตั้งใจของฉันมันไม่สว่างไสวแล้วฉันยังทำให้มันมีมลทินอีก
มันง่ายที่จะหยุดการหายใจ แต่ฉันเพียงต้องการให้คุณรู้สึกมากกว่านั้นเล็กน้อย
คุณจะอนุญาตให้ฉันมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
ในเช้าที่สดใสวันหนึ่ง ฉันลืมตาขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาและความรู้สึกเหมือนกับว่าเป็นเช้าแรกที่มันมีความหมาย
ไม่รู้ทำไม แต่ฉันรู้สึกเศร้าเมื่อคุณมาอยู่ใกล้ๆฉัน
ทำไมเราไม่สามารถกลายเป็นหนึ่งเดียวได้
ฉันปล่อยวางกับพูดของคนที่พูดพล่อยๆ
โปรดให้บางอย่างกับหัวใจฉัน อะไรก็ตามที่เหมือนกับใบมีดคมกริบพอเพียงที่จะปะทะคุณ
การชดเชยความว่างเปล่า
หัวใจฉันมันถูกต้มจนสุกแล้ว
เข้าไปได้เพียงในความมืด
ร้องตะโกนหาพระอาทิตย์อัสดง
ในเช้าที่สดใสวันหนึ่ง ฉันลืมตาขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาและความรู้สึกเหมือนกับว่าเป็นเช้าแรกที่มันมีความหมาย
ไม่รู้ทำไม แต่ฉันรู้สึกเศร้าเมื่อคุณมาอยู่ใกล้ๆฉัน
ทำไมเราไม่สามารถกลายเป็นหนึ่งเดียวได้
ฉันปล่อยวางกับพูดของคนที่พูดพล่อยๆ
โปรดให้บางอย่างกับหัวใจฉัน อะไรก็ตามที่เหมือนกับใบมีดคมกริบพอเพียงที่จะปะทะคุณ
ถ้าคุณคิดแค่จะลบความทรงจำ คุณคิดว่าสามารถเปลี่ยนได้เหรอ ?
ถ้ามันถูกลืมและเปลี่ยนแปลง คุณจะไม่ใช่คุณอีกต่อไป
แก้ไขมูลค่าทุกสิ่งทุกอย่าง ที่เริ่มจะมองดูโหดร้าย
อย่างน้อยที่สุดให้ฉันเปลี่ยนอะไรที่มาในเสียงพูด
ข้อตกลงและเงื่อนไขของวันพรุ่งนี้
เสียงกรีดร้องแสนหวาน ความรักเปลี่ยนรูปร่างของมัน
ลืมความเจ็บปวด และลืมตัวของฉันเอง
แต่เดี๋ยวนี้ฉันรับมันได้ทุกๆวัน มันหลั่งไหลมาให้พิสูจน์
แก้ไขมูลค่าทุกสิ่งทุกอย่าง ที่เริ่มจะมองดูโหดร้าย
อย่างน้อยที่สุดให้ฉันเปลี่ยนอะไรที่มาในเสียงพูด
ข้อตกลงและเงื่อนไขของวันพรุ่งนี้

กับการพิสูจน์ในนามของการมีชีวิตอยู่